MAHILIG SA MURA KAYA NAPAPAMAHAL

GO FOR GOLD

UNA kong narinig ang term na ito – wrong economics —  sa dad ko nung binata pa ako. Pinaliwanag niya sa amin ng ate ko na may maling pagtiti­pid. At “wrong econo­mics” ang tawag niya dito.

Sa pagnanais natin na makatipid… napapamahal pa tayo.

Sigurado naman na marami na sa inyo ang nakagawa na ng ganitong kamalian.  Sana naman ay marami rin ang naka-realize na mas napapamahal pa tayo ng gastos sa ganitong ugali.

Ikaw ba? Guilty ka ba sa pagiging kuripot ng wala sa lugar?

Majority kasi sa a­ting mga Pilipino ay price conscious o price-driven. Pag dating sa gastusin, mas bibilhin natin ang mas mura … kahit na fake yan o inferior ang quality. Tama? Ang buying decisions natin ay influenced ng presyo ng bilihin.

Samantalang ang tamang gawin ay “value for money” ang kinokonsider natin pagdating sa ating gagastusan. Maaaring mas mahal, pero mas matibay. Mas maganda ang mater­yales na ginamit. Mas komportable kapag sinuot. Hindi po ba?

Mura nga… pero hindi tumatagal. Isa o dalawang gamitan lang, sira na agad. So, bandang huli napapamahal ka pa dahil bibili ka na naman.

Ako nga minsan, nagkakamali rin kasi may time na dahil kulang sa budget, pinili ko bilhin yung mas mura na cellphone. Malaki kasi diperensya ng presyo ng 64GB sa 256GB. Ayun, na wrong economics din ako!

May kilala naman ako pagdating sa renovation sa bahay …pangunahin sa kanya ang pagtitipid. Kaya’t pag nagpapagawa siya, yung pinakamurang paraan ang pipiliin nya. Example, imbes na bakbakin ang lumang sahig, tanggalin, at saka latagan ng bagong sahig … ipapatong na lang ang bagong tiles sa existing na tiles. O kaya, imbes na bakbakin ang lumang fixtures, atbp para total makeover … ipapaiwan ang lumang pinto o wall partition para makatipid. Chopsuey tuloy ang labas.

Naaalala ko tuloy si Engr. Bayani Fernando – Mayor ng Marikina at Chairman ng MMDA. Ang turo niya sa amin ay, “Do it right the first time!”

Napakagandang paa­lala dahil mas magastos kung ilang beses mong uulitin ang isang bagay.

Ganun din sa mga consumer o fashion items. Choose quality!

Sa ganung paraan, umaasenso tayo sa ating taste o style, at pati ang kalidad ng mga produkto at serbisyong gawa sa Pilipinas nag iimprove.

Sa ngayon kasi, mas maraming negosyo ang gumagawa ng pipitchugin na produkto dahil ito ang binibili ng tao.  Ito ang demand ng merkado. So disincentive kapag gumawa ka ng maganda at dekalidad ng produkto. Wala kasing bibili. Tuloy, lugi ang negosyo.

Pag nilayan sana natin ang mensahe ng kolum na ito. (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

THE MARIKINA EXPERIENCE

GO FOR GOLD

MAAARI ko bang ibahagi sa inyo kung papaano naging modelo ang Marikina ng urban redevelopment?

Noong unang pag-upo nila Mayor Bayani Fernando at Vice Mayor Del de Guzman nung 1992, ang bigat ng problema ng Marikina. Napaka-backward. Kulelat kumpara sa ibang bayan ng Metro Manila.

Matindi ang trapik – sa bungad pa lang sa Barangka mula Katipunan Avenue hanggang tulay sa bayan, gapang na ang mga sasakyan. Kawawa ang mga pauwing Marikenyo na pagod galing sa trabaho sa labas. Mas lalo pang kawawa ang mga nagtataksi kasi tinatanggihan ng mga taxi driver.

Ang sikip ng mga kalsada – nasabi nga dati ni BF na para mapaganda mo ang Marikina, kailangang sunugin ang poblacion o bayan.

Ang daming sidewalk vendors – sakop pati ang kalsada. Ang dumi ng palengke, kulay itim ang burak sa kalye. Chaotic ang paligid.

Madumi at makalat – parang ibang bayan din ng Metro Manila dati ang Marikina.

Tambak ang basura sa mga lansangan at problema ang koleksyon ng basura.

Madalas ang baha – konting ulan lang, baha agad. Paano… ang ilog Marikina ay pinakipot ng bahay ng mga squatter sa magkabilang pampang mula Calumpang hanggang Malanday.

Lahat ito nagbago nang maluklok sa puwesto sino BF at Del.

Common vision. U­nang-una dinefine nila ang vision para sa Marikina. Dinala pa ang lahat ng opisyal at empleyado ng munisipyo at barangay sa Olongapo-SBMA para makita ng lahat ang hinahangaan at hinahangad na abutin na estado. Nang sa ganun, iisa ang point of reference ng lahat. Nagkakaintindihan pag sinabi na malinis – kasing linis ng SBMA ang ibig sabihin nun.

Disiplina sa bangketa. Pinutulan din agad ng sungay ang pagmamalabis ng tao sa pamamagitan ng pagpapaintindi sa kanila na ang sidewalk ay “beyond the commerce of man” at hindi natin pag-aari. Kumbaga, pag hakbang mo sa labas ng iyong bakuran… kailangan ma­tuto ka nang makisama sa kapwa.

Road friction. Tinanggal din ang lahat ng nakakasagabal sa mga sasakyan sa kalsada … pedestrian, vendors, humps, atbp. Bawal ang humps sa Marikina.

Bagong access roads. Nagbukas ng mga bagong lagusan papasok at palabas ng Marikina tulad ng sa Tumana-Balara, Batasan-San Mateo, Tua­zon-Marcos Highway, atbp. para mabawasan ang congestion ng traffic at lumuwag ang daloy ng sasakyan.

Market zone. Imbes na magtayo ng bagong public market ang Marikina, dinesignate na lang na market zone ang mga nakapaligid na komunidad sa existing na palengke sa Santa Elena. Hinikayat ang mga residente doon na ipaupa ang mga silong ng bahay nila sa mga vendors na nadisplace dahil sa Operation

Disiplina sa Bangketa at gamitin ang kinita nila para lumipat at manirahan sa mga malapit na subdibisyon. Lini­sin at pinanatiling malinis ang market zone. Ika nga ni Planning Officer Jun Aguilar, ang Marikina lang ang may wet market na dry.

Relocation of squatters within Marikina. Tinanggal ang lahat ng mga illegal settler sa tabing ilog at ibang pribadong lote at linipat sila sa ­settlement areas within Marikina rin para walang displacement.

Regular collection of garbage. Ginawang regular ang koleksyon ng basura at naglagay ng mga pe­nalty para magkadisip­lina ang tao sa paglabas ng basura nila sa tamang araw at oras.

Note: Ang kolumnista ang head ng think tank nung unang term nila Fernando-De Guzman at Chief-PIO ng Marikina nung 1993-95 at 2010-16. (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

PANAHON PA NI MAHOMA, MATRAPIK NA!

GO FOR GOLD

HINDI na tayo nagtanda. Parang di na kayo nasanay.

Yang usapin ng traffic, ganyan na talaga yan mula pa nung panahon ng Hapon. Ilang presidente na ang dumaan. Ngunit hanggang ngayon, bigo pa rin.

Bakit ba hindi masolusyonan ang trapik?

Kung gagawan natin ng fishbone analysis yan ay napakaraming sanga-sanga ang lalabas na kadahilanan kung bakit nagtatrapik.

Pero hangga’t hindi natin matumbok at tanggapin ang sinasabi ng Inclusive Mobility Network (IMN) ng Ateneo School of Government (ASG), walang ibig sabihin lahat ng gagawin natin na pagbawas ng sasakyan sa kalye o pagdagdag ng mga lansangan o widening ng mga kalye.

Bakit kamo?

Mula pa nung simula, hanggang ngayon – ang tingin ng ating mga opisyal ng pamahalaan sa problema ng trapiko ay dispalinghado.

Bakit kamo?

Kasi hanggang ngayon, ang tingin nila sa problema ay problema ng pagpapabilis ng daloy ng sasakyan. Kumbaga, ang objective is to move vehicles.

Samantalang, ang sinasabi ng Inclusive Mobility Network (IMN-ASG), hindi natin matutugunan at masosolusyonan ang problema ng trapiko hangga’t hindi natin ito tingnan mula sa punto ng pagpapabilis ng daloy ng TAO – moving people, not cars!

Natural, kung mga kotse, trak, at bus ang pangunahin na kailangan mong padaluyin dito sa Metro Manila… kalye kaagad ang default na papasok sa isip mo. Kaya tuloy, panay road -widening at skyways ang solusyon natin sa trapiko.

Ngunit, kung ang tingin mo sa problema ay kung papaano mas madali at mas mabilis na pumunta ang higit na mas maraming TAO mula sa iba’t ibang lugar… MASS TRANSPORTATION ang iisipin mo! Tama?

Ganun lang kasimple!

Remember… ang END-USER ang importante dito! So, tao. Motorista o commuter man, parehong tao yan. Ang kotse, trak, o bus ay mode of transport lang. Kapareho rin lang ng tren, LRT, MRT, BRT, barko, atbp.

Nakita nyo na po ba ang punto ng IMN-ASG?

Si Dr. Segundo Romero and transport expert Danielle Guillen ang aming prime movers sa IMN-ASG. Kasama namin si urban planner Julia Nebrija na unang president ng Inclusive Mobility Network, youth leader Quin Cruz ng Pasig, bikers Pio Fortuno at Karen Crisostomo, atbp.

Ayon sa kanila, ang usapin ng mobility ay para sa lahat. Mayaman o mahirap, dapat naman ay madali sa iyo ang makabiyahe sa ating bansa… anoman ang iyong sasakyan.

Hindi rin naman nagkulang ang career officials at technocrats dahil mula pa nuon ay nakapila na for implementation at funding ang iba’t ibang mass transport projects.

In fairness, halos lahat naman ng presidente simula kay Marcos ay may kontribusyon para madagdagan ang mga proyektong ito.

Ngunit, ewan ko ba kung bakit walang sense of urgency. Eh kung nuon pa lang na-prioritize ito, eh di maginhawa sana ang lahat at ligtas sa malubhang trapik.

Nawa’y ma-Eureka moment si Transportation Sec. Arthur P. Tugade sa realisasyon na tama nga ang pananaw na mobility is all about MOVING PEOPLE — not cars! (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

ANG PILIPINO MAHILIG SA WRONG ECONOMICS!

GO FOR GOLD

UNA kong narinig ang term na ito – wrong economics —  sa dad ko nung binata pa ako. Pinaliwanag niya sa amin ng ate ko na may maling pagtiti­pid. At “wrong econo­mics” ang tawag niya rito.

Sa pagnanais natin na makatipid… napapamahal pa tayo.

Sigurado naman na marami na sa inyo ang nakagawa na ng ganitong kamalian. Sana naman ay marami rin ang naka-rea­lize na mas napapamahal pa tayo ng gastos sa ganitong ugali.

Ikaw ba? Guilty ka ba sa pagiging kuripot nang wala sa lugar?

Majority kasi sa ating mga Pilipino ay price conscious o price-driven. Pag dating sa gastusin, mas bibilhin natin ang mas mura … kahit na fake yan o inferior ang quality. Tama? Ang buying decisions natin ay influenced ng presyo ng bilihin.

Samantalang ang tamang gawin ay “value for money” ang kinokonsider natin pagdating sa ating gagastusan. Maaaring mas mahal, pero mas matibay. Mas maganda ang materyales na ginamit. Mas komportable kapag sinuot. Hindi po ba?

Mura nga… pero hindi tumatagal. Isa o dalawang gamitan lang, sira na agad. So, bandang huli napapamahal ka pa dahil bibili ka na naman.

Ako nga minsan, nagkakamali rin kasi may time na dahil kulang sa budget, pinili ko bilhin yung mas mura na cellphone. Malaki kasi diperensya ng presyo ng 64GB sa 256GB. Ayun, na wrong economics din ako!

May kilala naman ako pagdating sa renovation sa bahay… pangunahin sa kanya ang pagtitipid. Kaya’t pag nagpapagawa siya, yung pinakamurang paraan ang pipiliin nya. Example, imbes na bakbakin ang lumang sahig, tanggalin, at saka latagan ng bagong sahig… ipapatong na lang ang bagong tiles sa existing na tiles. O kaya, imbes na bakbakin ang lumang fixtures, atbp. para total makeover… ipapaiwan ang lumang pinto o wall partition para makatipid. Chopsuey tuloy ang labas.

Naalala ko tuloy si Engr. Bayani Fernando – mayor ng Marikina at chairman ng MMDA. Ang turo niya sa amin ay, “Do it right the first time!”

Napakagandang paa­lala dahil mas magastos kung ilang beses mong uulitin ang isang bagay.

Ganun din sa mga consumer o fashion items. Choose quality!

Sa ganung paraan, umaasenso tayo sa ating taste o style, at pati ang kalidad ng mga produkto at serbisyong gawa sa Pilipinas nag-i-improve.

Sa ngayon kasi, mas maraming negosyo ang gumagawa ng pipitsugin na produkto dahil ito ang binibili ng tao. Ito ang demand ng merkado. So disincentive kapag gumawa ka ng maganda at dekalidad ng produkto. Wala kasing bibili. Tuloy, lugi ang negosyo.

Pagnilayan sana natin ang mensahe ng kolum na ito. (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

SINGLE MOMS: CHOOSY PA BA AKO?

GO FOR GOLD

MAY nakapagsabi sa akin na ganito ang nararamdaman ng karamihan sa mga single moms. Wari nila ay mahirap ng makahanap ng lalaki na seseryoso, rerespeto at magmamahal sa kanila ng tapat.

Tutuo ba ito?

Sa aking pag ikot para mag store visits sa mga department stores, napansin ko na marami sa mga promo girls o sales ladies ay mga single mothers. Ganito rin kaya ang nararamdaman nila?

Ano ang dahilan at tila wala nang pag asa ang mga dalagang may anak na makatagpo ng ideal partner o matinong lalaki?

Puwedeng natural lamang na ganito ang kanilang maramdaman. Unang una, dahil sa kanilang sinapit, siyempre medyo di na magtitiwala yan basta basta sa mga lalaki. Kumbaga, napaso na sila. So, para sa kanila, pare-pareho lang ang mga lalaki. Pare-parehong manloloko at bolero.

Pangalawa, sa mata ng tao … damaged goods na sila. Sabi ng iba bumababa ang kanilang market value kapag naanakan sila at hindi pinakasalan. Lalo pa siguro kung ilan na ang anak at iba-iba pa ang tatay. Naku! Lalo na dito sa atin sa Pilipinas na mas konserbatibo pa kaysa sa Amerika at Europa.

Marahil dala ito ng ugat ng problema nila. Maaaring marami sa kanila ay pasaway sa magulang. Nadala ng bugso ng damdamin at puso ang pinairal. Walang sinino. Di nakinig sa mga kaibigan at mahal sa buhay.

Puwede rin na sa simula pa lang mababa na ang tingin nila sa kanilang sarili. Mas lalo pa nang maanakan at iwanan.

Para sa akin, kahit pa tutuo lahat yan, kaya pa rin ninyo umahon sa kumunoy na kinasasadlakan ninyo sa kasalukuyan.

Ang tanong, gusto nyo ba talaga umayos ang buhay nyong mag-ina?

Natural lang ang magkamali sa buhay. Ang importante ay matuto tayo sa pagkakamali. Pero kapag inulit pa natin ang pagkakamali na yon … mas malamang na tayo na ang may diperensiya. Huwag na natin isisi sa iba.

Alam mo na ngang nanggagamit lang ng babae iyan at lima-lima ang anak niyan sa iba ibang babae, okey ka parin? Mali iyan!

Marami sa atin sobra lang talaga ang katigasan ng ulo. Stubborn. Ayaw makinig sa magulang. Yung tipong makikinig lang kapag nakita na nila ang kanilang katawan na nasa damuhan … ginahasa at pinatay!  Iyan ba ang gusto nyo?

Tama na ang isang pagkakamali dahil bawat anak – hindi man yan pinangatawanan ng ama niya – ay biyaya ng Panginoon. Nasa inyo na yan kung gagamitin nyo ang blessing na yan para sa ikabubuti ng inyong situwasyon.

Don’t lose hope. Don’t compromise.

Marami akong kilala na mga single moms na nasa mabuting kalagayan na ngayon. Marami sa kanila successful na ang buhay. Marami sa kanila may matino at mapagmahal na napangasawa.

Kaya’t sa mga single moms diyan … Opo, puwede kayong maging choosy. Huwag mawalan ng pagasa. Magtiwala sa Panginoon dahil mas marami pang matinong lalaki diyan na malinis ang hangarin kahit pa gaano kababa ang tingin ninyo sa inyong sarili. (Go for Gold)

Please follow and like us:
Read More

DEBOSYON KAY SAINT JOSEPH

GO FOR GOLD

KUNG nagawa mo na ang lahat, at wala ka nang ibang matakbuhan … bakit di mo subukan magdebosyon kay San Jose?

Kapistahan ni Saint Joseph tuwing March 19.

Sino ba si San Jose?

Alam naman ng lahat na siya ang foster father ni Hesus. Hindi biro itong papel na ginampanan niya sa plano ng Diyos. Dahil nung naghanap ang Ama ng gagabay at magpo-provide para sa Holy Family – si Hesus at Mahal na Ina – si Jose ang kanyang napili.

Kahit ikaw, kung para sa sarili mong mag-ina, sisiguraduhin mo na mahusay ang iyong pagbibilinan. Kaya’t para piliin n’ya si Jose, matinding karangalan iyon at indikasyon ng taas ng pagkatao ni Jose sa mata ng Diyos.

Kaya naman sa ating simbahang Katolika, siya ay tinatawag na Patron of Providers.

Ano ibig sabihin nito?

Kung meron kang problema na may kinalaman sa pagpo-provide para sa iyong pamilya, negosyo, asosasyon, organisasyon, atbp… kay San Jose ka tumakbo para siya ang ­padrino mo sa kanyang anak na si Hesus. Bakit di mo subukan? Wala naman mawawala sa iyo.

Sabi nga ni ­Monsignor Josefino S. Ramirez, ang ­aking spiritual director na nag-introduce sa akin ng debosyon kay Saint Joseph, “Kapag bago ka palang sa debosyon – padadamahin ka ng Diyos. Panay ­answered prayers!” Natural, para lalo kang maengganyo sa bagong debosyon mo para lalo itong lumalim. Kaya kung ako ikaw, ­magdebosyon ka na kaagad. As in, now na! Sabi naman ni Monsi, saka naman darating ang pagsubok kapag matatag na ang iyong debosyon.

Pati pala ang mga tao sa simbahan, sa kanya humihingi ng tulong for intercession pag kailangan nila ng pera para pambili ng lote, pagpapatayo ng seminaryo, kumbento o simbahan, etc.

Si Mother Teresa ng Calcutta nga raw ay tinatalikod ang imahen ni Saint Joseph sa kanyang mesa pag matagal ang pagtugon n’ya sa kahilingan ng mga Sisters of Charity.

Literal na iniikot n’ya ang imahen para nakatalikod sa kanya – kumbaga ay nagtatampo. Kapag ganoon daw ay agad-agad na sinasagot ng Diyos ang kanilang dasal.

At naniniwala sila na ito ay dahil sa pangungulit ni San Jose.

Mismo ngang si Monsi Pepe ay sa kanya lumalapit kapag may pangangailangan na pondo para sa solicitation, atbp. Minsan pa raw ay nagdasal s’ya na bigyan s’ya ng sign ni Saint Joseph tungkol sa kanyang inilalapit sa mahal na santo, at biglang may dumaan na taxi na San Jose ang nakapaskel sa pinto. Alam agad n’ya na answered prayer na ‘yon at hindi na s’ya nag-alala.

Ako mismo ay nabiyayaan at patuloy na nabibiyayaan ng grasya ng Panginoon mula nang simulan ko ang aking debosyon nung 1999 – 20 years na pala?!

Kasama ko ang His Watchful Servants sa meeting namin kay Monsi Pepe isang gabi sa Binondo Church, kung saan si Monsi ang parish priest at rector. Imbes na Jubilee Year 2000 ang pag-usapan, panay ang kuwento sa amin ni Monsi tungkol kay Saint Joseph at anecdotes n’ya na halong nakaka-inspire at nakatatawa.

Nasabi ko tuloy sa sarili ko, “Sige nga, Saint Joseph, mula ngayon magde-devotion ako sa iyo. Turuan mo ako ng tamang devotion. Turuan mo ako kung paano ang tamang pagiging provider sa aking pamilya.”

Ilang minuto lang, may nag-text sa akin na kakilala ko na may meeting daw kami sa Ford Pampanga sa San Fernando ng 10 a.m. At dun kami magkita sa bahay niya sa Loyola Subdivision ng 6:30 a.m.

Nasara ko ang contract to do a business plan for Ford Mindanao nung tanghali. Mula roon tumuloy ako sa meeting ko sa Ortigas Avenue at nasara ko ang contract para sa Marketing Plan ng Alemars Davao. At mula roon ay tumuloy ako sa Pasay Road para sa 4pm meeting ko with mga expats kung saan nasara ko rin ang contract para sa market research.

Tatlong bagong kliyente within 24 hours mula nung nagdesisyon ako na magdebosyon kay Saint Joseph!

Ano pa ba ang kailangan n’yo para makumbinse kayo? (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

INCLUSIVE DEVELOPMENT ANG PINO-PROMOTE NG BCDA

GO FOR GOLD

ANG sarap naman ng trabaho ni Lani Barlo­ngay-Macasaet ng Bases Conversion and Development Authority (BCDA)!

Si Macasaet ay Assistant Vice President for Corporate Communications ng BCDA. Mapalad siya kasi mahuhusay ang nagiging head ng BCDA, mula kay Atty. Arnel Paciano Casanova hanggang ngayon kay Vivencio B. Dizon na siyang president at CEO. Parehong napakabata ni Casanova at Dizon. Mga visionaries at action man pa!

Para sa aming government communicators or Public Information Offi­cers, mas madali ang trabaho kung magaling ang aming mga boss – Agency Head, Department Secretary, or Mayors. Tulad na lang ni Mayor Isko ng Maynila na milya-milya ang media exposure dahil sa mahusay na messaging at imaging ng kanyang mga programa.

Sa kaso ni Macasaet, mapalad siya dahil may continuity ang pagi­ging dynamic ng kanyang ahen­syang kinabibila­ngan.

Yung dating Clark Green City ay New Clark City na ngayon. Dito yung binabalak na Administrative Center ng gobyerno ala Putra Jaya ng Malaysia. Ang konsepto ay lahat ng government agencies at offices ay ililipat sa Clark para madecongest ang Metro Manila. Kung mangyayari yon, yung mga libulibong tao na may transaksyon sa gobyerno araw araw ay sa Pampanga na pupunta so mababawasan ang mga tao at sasakyan na gumagamit ng mga kalsada at public transport sa Maynila.

Successful ang Putra Jaya sa Malaysia. Maganda. Malinis. Maaliwalas.

Pero napansin ko na mas malapit ito sa Kuala Lumpur kaysa sa New Clark City sa Metro Manila. Wari ko ang distansya nya ay parang Malolos, Bulacan lang.

Maayos ang urban planning ng Putra Jaya dahil kumpleto ang housing at recreational facilities para sa lahat ng empleyado at opisyal ng pamahalaan. At ganyan din naman ang plano para sa New Clark City.

Nauna na nga sila Secretary Arthur Tugade at Director Goddes Hope Oliveros-Liban ng Department of Transportation sa paglipat ng kanilang opisina sa New Clark City.

Sana naman marami pang sumunod na ahensya hanggang lahat na ay an­dun sa bagong Administrative Capital ng Pilipinas.

Marami kasi ang matutulungan at mabibigyan ng hanapbuhay sa relokasyon na ito. Pangunahin na ang ating mga Indigenous Peoples (IP), ang mga Aetas sa gitnang Luzon.

Isa na diyan si Jaymar Tiglao ng Sitio Kalangitan na nagsabing mas productive at maginhawa ang buhay nila dahil sa trabaho mula sa BCDA. Di na nila kailangan magtanim ng kamote para mabuhay. Ba­yad na lahat ng utang nila sa suking tindahan. Marami sa kanila ang nakabili ng motorsiklo.

“Maaga na natutulog ang mga tao dahil maaga na sila nagigising para pumasok. Nawala na ang mga tambay sa aming lugar,” sabi ni Tiglao.

Ganun din naman ang kuwento ni Reynaldo Medrano na isang chieftain ng Sitio Kalangitan, “Nagpapasalamat kami dahil lahat ng pwedeng magtrabaho, nandoon sila sa New Clark City. Sa akin kasing karanasan, ang magsasaka ay laging bagsak.”

“Yung mga kababayan ko sa Kalangitan, masaya kami sa nakikita naming na nandyan sila nagtatrabaho at kumikita. May trabaho, may maayos na daan, at masaya ang bawat pamilya dahil may pagkain yung mga bata,” sabi naman ni Bayani Sumawang na isang Aeta tribal leader at dating commissioner ng National Commission on Indigenous People (NCIP).

Masaya at tahimik ang komunidad dahil sa benepisyong hatid ng proyekto ng BCDA. Lagi ring may dialogo ang BCDA sa NCIP at mga komunidad para ipaliwa­nag ang mga mangyayari pa sa mga darating na araw.

Suwerte mo talaga, Lani  Ang galing ng BCDA! (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

SA MARIKINA, LAHAT PANTAY-PANTAY!

GO FOR GOLD

MALAKING kaginhawaan para sa mga Marikenyo ang ordinansa na pinabubukas ang LAHAT ng gates sa mga subdibisyon at kalye ng Marikina.

Lalo na siguro sa pagbubukas ng 24/7 ng mga gates ng Loyola Grand Villas at Katipunan Extension na nagdudugtong ng Marikina sa Balara, Quezon City!

Hindi lang taga-District 2 ang makikinabang diyan dahil hindi lang naman mga taga Parang, Fortune, Marikina Heights, Concepcion Dos, Concepcion Uno, atbp. ang dumadaan diyan.

Pati mga taga-District 1 ay nakikinabang diyan. Lalo na ngayon na ubod ng traffic ang Bonifacio, Barangka palabas sa Aurora Blvd.

Pati nga hindi taga Marikina, tulad ng San Mateo at Montalban, ay makikinabang diyan dahil may alternate route na silang magagamit papasok at pauwi.

So, marami talaga ang natuwa at nag-aabang sa mga darating na araw sa desisyong ito ng pamunuan ng Marikina. Kung dati ay sarado ang crucial at kritikal na access road na ito ng LGV mula 9pm-hanggang 5:30 am, ngayon ay parati na itong bukas, 24/7 ika nga!

Yan ang political will! Kakaiba talaga sa Marikina!

Marami ang humanga at nagpasalamat dahil pati ang Monte Vista, Cinco Hermanos, at iba pang villages ay bubuksan at madaraanan na ngayon. Bukas na lahat! Wala ng harang!

Salamat talaga sa Ordinansa No. 068, Series of 2019. Lahat yata ng konsehal pumirma rito. Kaya, maraming salamat din sa inyo mga Konsi.

Inaasahan na luluwag ang daloy ng trapiko sa Marikina gawa ng stroke of genius na ito. Lalo pa nga at ilang buwan pa ang kalbaryo ng mga motorista dahil sa kinukumpuning tulay sa Marcos Highway.

Pati kaming mga residente sa Twinville, Fairlane, Greenheights, St. Benedict, atbp. ay apektado ng pagbubukas ng mga gates na ito. Pero, suporta kami sa city government at kay Mayor Marcy Teodoro at kay Vice Mayor Marion Andres dahil patas ang pagpapatupad nila ng batas. Ika nga ng GMA 7, “Walang kinikilingan, walang pinoprotektahan!”

Kung dati ay may palakasan at may mga “anak ng Diyos” na hindi applicable ang batas… sa bagong Marikina, asahan ninyo na pantay-pantay ang lahat!

Basta para sa greater good, marami ang willing magsakri­pisyo. Lalo na mga Marikenyo na aral sa disiplina at urbanidad kay dating Mayor Bayani “BF” Fernando. Kay sarap magsakripisyo dahil LAHAT ay nagsasakripisyo.

Sana lamang ay hindi ito gamitin sa politika dahil buhay naming mga residente ang nakataya rito.

Natural, nakiusap din kami kay Mayor Marcy kung pwedeng huwag nang buksan ang side streets ng Twinville dahil out of the way ito at bihira naman daanan. At saka, bukas naman ang Rosas at Ilang-Ilang Streets bilang alternate route sa JP Rizal papuntang Farmers Road. Pero, handa kami magsakripisyo kung walang exceptions.

Nangako naman daw ang pamunuan na sila ang magi­ging responsable sa inaasahan na pagtaas ng krimen sa mga lugar na kakaiba ang sitwasyon tulad ng Concepcion, Nangka, IVC, atbp.

Suportahan po natin ang patas na pagpapatupad ng Ordinansa 68! (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

LANGAW SA IBABAW NG KALABAW

GO FOR GOLD

MAY kasabihan tayo tungkol sa mga tao na kung umasta, daig pa ang amo na nagbigay sa kanila ng kapangyarihan o posi-syon.

Teka, wala itong kinalaman sa pulitika!

Bagamat totoo ang iniisip nyo, hindi lamang ito nangyayari sa gobyerno. Totoo rin ito sa private sector. Partikular dun sa dapat sana ay service industries.

Tila yata baliktad na ang mundo. Nung panahon ko kasi sa Megaworld Land, napaka customer-oriented ng property management team namin under kina Kingson Sian at Ricky Libago.

Ang mga patakaran, house rules, etc. ay binubuo na ang kaginhawaan ng mga residente ang nasa isip. Madalas, ang tanong namin sa aming sarili ay, “Paano ba natin gawing madali at convenient para sa mga residente at bisita nila ang buhay nila habang nakatira sa condo natin?”

Sila ang basehan. Convenience ng residents ang basis. Customer-driven, ika nga.

‘Yung mga komplikadong patakaran, pinapa-simple. Yung pahirap, ginagawang madali.

Lahat pinag-iisipan para lang mas lalong guminhawa ang buhay ng mga residente sa condo.

Ganun ang training ng mga tao sa professional property management companies. They are trained to make life simpler and easier.

20 years after, baliktad na ang mundo! Anyare?!

Malungkot na makita na marami sa mga condo ngayon ang nalihis sa mahusay at makataong pamamalakad mula nang ito ay mai-turnover sa condo corporations o condo associations.

Ang condo corporation ay binubuo ng mga residente at pinamumunuan ng board of directors na mga residente rin ng condo na ‘yon.

At dito na nagkandaleche-leche ang matinong pamamalakad ng property management sa mga condo na tila hari kung umasta ang presidente o director. Malas mo na lang kung nakatira ka sa condo na ganito ang sitwasyon.

Natural, dahil empleyado sila ng condo corp., ipatutupad lamang ng mga tao sa admin office ang mga patakaran na nais ipairal ng sinomang naghahari-harian sa condo na ‘yon.

Don’t get me wrong. Marami sa mga nagsisilbi sa board ay mga volunteer na greater good ang nasa isip. Talagang mahal lang nila ang komunidad at nagsisilbi sila na walang kapalit na material gain.

Kaso, malas mo kung matapat ka sa namumuno sa board na sariling kaharian niya ang pagturing sa condo na tinitirhan niya. Marami ring ganyan. Di lamang sa Metro Manila, kundi pati na rin sa mga probinsya o key cities ng Pilipinas.

At dahil masamang asal ang kanilang amo, asal sanggano na rin ang mga empleyado.

Hari na rin kung umasta.

Tuloy, ang mga patakaran na pinatutupad ay pahirap para sa mga residente – imbes na pagandahin ang kanilang quality of life.

Nabaliktad. Lahat ay kung paano mas madali para sa admin office. Imbes na mga residente ang guminhawa ang buhay, ang mga empleyado ng opisina ang guminhawa!

Maling-mali!

Panawagan sana sa mga nasa service industries, magbalik-tanaw po tayo. Naalala nyo pa ba ‘yung mga panahon na ang pasalamat at ngiti ng customer ang nagpapataba ng inyong puso?

Balikan po natin ‘yon. ‘Yun po ang tunay na nagbibigay ng saysay sa ating buhay.

At sana, manatili kayong tapat sa inyong tungkulin.

Ito ang hamon sa atin ng Panginoon.

IMBES NA MAGHARI…MAGSILBI! (GO FOR GOLD / Paul Sison)

Please follow and like us:
Read More

SINGLE MOMS: CHOOSY PA BA AKO?

GO FOR GOLD

MAY nakapagsabi sa akin na ganito ang nararamdaman ng karamihan sa mga single moms. Wari nila ay mahirap nang makahanap ng lalaki na seseryoso, rerespeto at magmamahal sa kanila ng tapat.

Totoo ba ito?

Sa aking pag-ikot para mag-store visits sa mga department store, napansin ko na marami sa mga promo girls o sales ladies ay mga single mo­ther. Ganito rin kaya ang nararam­daman nila?

Ano ang dahilan at tila wala nang pag-asa ang mga dalagang may anak na makatagpo ng ideal partner o matinong lalaki?

Puwedeng natural lamang na ganito ang kanilang maramdaman. U­nang-una, dahil sa kanilang sinapit, siyempre medyo di na magtitiwala yan basta-basta sa mga lalaki. Kumbaga, napaso na sila. So, para sa kanila, pare-pareho lang ang mga lalaki. Pare-parehong manloloko at bolero.

Pangalawa, sa mata ng tao … damaged goods na sila. Sabi ng iba bumababa ang kanilang market value kapag naanakan sila at hindi pinakasalan. Lalo pa siguro kung ilan na ang anak at iba-iba pa ang tatay. Naku! Lalo na rito sa atin sa Pilipinas na mas konserbatibo pa kaysa sa Amerika at Europa.

Marahil, dala ito ng ugat ng problema nila. Maaaring marami sa kanila ay pasaway sa magulang. Nadala ng bugso ng damdamin at puso ang pinairal. Walang sinino. Di nakinig sa mga kaibigan at mahal sa buhay.

Puwede rin na sa simula pa lang mababa na ang tingin nila sa kanilang sarili. Mas lalo pa nang maanakan at iwanan.

Para sa akin, kahit pa totoo lahat ‘yan, kaya pa rin ninyong umahon sa kumunoy na kinasasadlakan ninyo sa kasalukuyan.

Ang tanong, gusto nyo ba talagang umayos ang buhay n’yong mag-ina?

Natural lang ang magkamali sa buhay. Ang importante ay matuto tayo sa pagkakamali. Pero kapag inulit pa natin ang pagkakamali na ‘yon mas malamang na tayo na ang may diperensiya. Huwag na natin isisi sa iba.

Alam mo na ngang nanggagamit lang ng babae iyan at lima-lima ang anak niyan sa iba-ibang babae, okey ka pa rin? Mali iyan!

Marami sa atin sobra lang talaga ang katigasan ng ulo. Stubborn. Ayaw makinig sa magulang. Yung tipong makikinig lang kapag nakita na nila ang kanilang katawan na nasa damuhan – ginahasa at pinatay!  Iyan ba ang gusto nyo?

Tama na ang isang pagkakamali dahil bawat anak – hindi man yan pinangatawanan ng ama niya – ay biyaya ng Panginoon. Nasa inyo na yan kung gagamitin nyo ang bles­sing na yan para sa ikabubuti ng inyong situwasyon.

Don’t lose hope. Don’t compromise.

Marami akong kilala na single moms na nasa mabuting kalagayan na ngayon. Marami sa kanila successful na ang buhay. Marami sa kanila may matino at mapagmahal na napangasawa.

Kaya’t sa mga single mom diyan, opo, puwede kayong maging choosy. Huwag mawalan ng pag-asa. Magtiwala sa Panginoon dahil mas marami pang matinong lalaki riyan na malinis ang hangarin kahit pa gaano kababa ang tingin ninyo sa inyong sarili.  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

REY, RADING, HESER AT LARRY

GO FOR GOLD final

HINDI biro ang mahiwalay sa pamilya. Lalo na sa panahon na may problema ka.

Ngunit ganyan ang dinaranas araw-araw ng higit 2 milyong Pilipino na kung tawagin natin ay OFW o overseas Filipino workers.

Masuwerte tayo rito sa Pilipinas kasi andito ang ating mga mahal sa buhay kapag tayo ay may problema at nangangailangan ng lakas, motivation, o paggagabay. Ika nga, may support mechanism tayong matatakbuhan kapag may pinagdaraanan.

‘Yang 2.3 million na yan ay bilang ng documented OFWs nung 2018. So, alam natin na mas malaki pa ang bilang na ‘yan dahil marami pa ang TNT o tago nang tago.

Mahigit kalahati o 53.7% ay babae, at 46.3% lang ang lalaki.

37.6% ay domestic helpers at cleaners sa mga hotel at opisina. 18% ang service at sales. 13.7% ay nagtatrabaho sa mga planta bilang machine operators o assemblers. 11.4% ay craft at related trade workers. 8.7% ay working professionals. 5.8% technicians atbp. 3.4% clerical support. 1.1% ang managerial positions. At 0.4% lang ang sa skilled agricultural, fores­try and fishery workers.

57.1% ang nasa Middle East. 18.1% ang nasa East Asia: Hongkong, Japan, Taiwan, China, South Korea. 9.5% ang nasa Southeast Asia. 6.4% sa Europe. 5.4% sa North and South America. 1.6% Australia. At 1.1% sa Africa.

Ang mga datos na yan ay kinalap ng Businessworld researchers na sina Joechebed Gonzales at Lourdes Pilar. Ang source nila ay ang Philippine Statistics Authority.

Naaalala nyo pa ba ang pelikulang “Anak” nina Vilma Santos at Claudine Barreto nung taong 2000? Dun mo makikita ang masamang epekto ng social dislocation. At ‘yan ay dinaranas ng halos lahat ng mga kapwa nating Filipino na nagtatrabaho abroad.

Taas ang kamay ng mga naghiwalay ang mag-asawa o magulang dahil sa ang isa ay nagtatrabaho sa ibang bansa. Ilan sa inyo ang nagrebelde at di nagtapos sa pag-aaral? Ilan ang nagwaldas ng remittance na pinadadala ng asawa at nakikiapid sa kumare o kumpare? Meron pa nga riyan na sa ibang babae nagpapadala ng mga balikba­yan box na panay imported, pero sa tunay na asawa … wala ni isang kusing.

Matinding sakripisyo po talaga ang mawalay sa pamilya. Biro mo, hindi ka na kilala ng anak mo pagbalik mo dahil wala ka nung formative years niya?!

Ang oras na hindi mo kasama ang mga mahal mo sa buhay ay hindi mo na maibabalik. Bayaran ka man ng limpak limpak, di mo pa rin mababawi ang mga panahon na wala ka sa pamilya mo.

Saludo ako sa inyong mga nagtatrabaho sa ibang bansa para lamang itagu­yod ang inyong pamilya!

Kaya kapag umuuwi rito sa Pilipinas mula sa Yiwu, China ang aming mga Quality Control Inspectors na sina RADING VALDERRAMA, REY FEBRER, HESER BERNARDO, at LARRY MACATIAG … binibigyan ko talaga sila ng oras at importansiya. Dahil ibang lebel ng malasakit ang iwanan ang pamilya para magtrabaho abroad.

Sana, ganoon din ang isukli ninyo sa mga mahal n’yo sa buhay na mga OFW. Iparamdam n’yo sana sa kanila na naa-appreciate ninyo ang kanilang sakripisyo para sa inyong pamilya.  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

HINDI PUWEDE ANG PUWEDE NA, PUWEDE BA?!

GO FOR GOLD final

HINDI talaga quality-conscious ang Filipino.

Lagi nating naririnig ang, “Okey na yan.” O, “pwede na yan” sa pang araw-araw.

Sa marketing, sinasabi na price-driven ang consumption ng ating mga kababayan. Ang desisyon ng majority kung ano ang bibilhin ay nadidiktahan ng kung ano ang mas affordable o ano ang pinakamura. Lalo na siguro sa masa, walang gaanong brand loyalty kaya’t madali ang brand switching if the price is right. Tama po ba?

Kaso, hindi natin napapansin na sa katitipid natin – mas lalo tayong napapamahal. Wrong economics! Ika nga ng tatay kong si Teodoro.

Di n’yo ba napansin? Akala mo nakatipid ka, pero mas madalas kang bumibili?

Para lang yung promo girls o sales ladies sa department store, pagda­ting sa ladies stockings, CityLady ang most preferred brand nila. Kahit pa nung Lady President pa ang brand name nito, ito talaga ang binibili ng halos lahat ng sales ladies. Dahil sa bukod sa pinakamaganda at mas natural ang kulay skintone ng CityLady, napakakomportable at napakatibay ng stockings na ito.

Ngunit dahil may sumulpot na brand na mura ang halaga, marami ang lumipat dito ora mismo. Kahit pa maliit ang sukat nito at hindi sakto sa katawan nila. Madali pang masira.

Yung iba sinubukan din ang isang sikat na brand ng medyas kahit hindi sila kilala sa paggawa ng ladies stockings. Ginaya lang ang kulay ng stoc­kings at packaging ng most preferred brand, maraming sumubok.

Short term talaga mag-isip ang Pinoy, hindi pang kalahatan o long-term. Basta pakiramdam nila nakatipid sila ng ilang piso, okay na yon! Di nila inaalintana na panandalian ang binili nilang produkto sa murang halaga.

Kaya tuloy pati ang ating mga negosyante o mga manufacturer na kaya namang gumawa ng dekalidad na produkto – nahawa na at napipilitan na gumawa ng inferior o cheapipay na produkto para lang mapababa nila ang presyo nila para kayang bilhin ng masa.

Hindi rin maganda ang mensahe natin sa mga manggagawa kung sila mismo ay gumagawa ng mga produktong mura na tinitipid ang materyales at iba pang sangkap nito. Mas lalo nating pinalalaganap ang mentalidad na “puwede na.”

Dapat sana matutunan ng mamimiling Pinoy na piliin at bilhin ang produktong dekalidad. Kahit pa mas mahal ito ng ilang piso. We deserve more for every peso we spend. Kumbaga, imbes na gaano kamura – value for money dapat ang ating batayan.

Sa ganitong paraan, lahat tayo ay makikinabang sa bandang huli. Tigilan na natin ang pagsasakripisyo ng quality sa lahat ng aspeto ng ating buhay. Para naman tuluyan nang umunlad ang ating bansang Pilipinas.

Tingnan nyo tuloy, pati sa pamamahala ng ating mga opisyal ng gobyerno … panay mga “puwede na” ang ating mga binoboto sa puwesto. Maawa naman kayo sa Pilipinas!

Hindi puwede ang puwede na, puwede ba?  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

HABANG TAYO AY PAUWI, SILA NAMAN AY PAPASOK!

GO FOR GOLD final

HINDI maalis sa kanila na mag-alala. Iniwan nila ang kanilang pamilya sa kasagsagan ng isang bagyo na maaaring ikapahamak ng kanilang mga mahal sa buhay. Kay hirap, lalo na para sa isang padre de pamilya, na wala sa bahay para sa kanyang pamilya sa oras ng peligro. Lalo na palapit na ang isang bagyong humahatak at nagpapalakas sa Habagat sa ating bayan.

Sino ang magbibigay ng lakas ng loob sa mga takot na bata? Sino ang mangunguna sa pagtaas ng mga gamit? Sino magdedesisyon pag kritikal na ang sitwasyon? Sino ang gagabay sa paglikas? Sino ang poprotekta sa kanilang pamilya? Sino ang magbabantay sa mga gamit na naiwan sa bahay?

Sa panahon na kritikal ang pagiging buo ng isang pamilya, ay siya namang panahon na kailangan nilang iwanan ito para magsilbi sa bayan.

Marami sa kanila, hindi kilala, tila mga walang pangalan na di maaalala kapag tapos na ang peligro. Iilan lang silang nagsasakripisyo para ang karamihan sa atin ay makatulog nang mahim­bing. Iilan lang sila na iiwanan ang pamilya sa oras na pinakakailangan sila nito.

Habang milyun-milyon sa atin ang magkayakap sa kaligtasan ng ating mga pamilya at proteksyon ng ating mga kabahayan, iilan lang ang mga bayaning ito na mag-isang basang-basa at nanginginig sa lamig habang nakabilad sa panga­nib at posibleng sakuna.

Sila ang mga ope­ratiba ng bawat lungsod, munisipyo, at ahensya ng pamahalaan na may kina­laman sa disaster at relief operations. Sila ang bantay sa ilog, ang operator ng pumping station, ang driver ng mga rescue vehicle, ang mga tao sa Central Command Center, ang mga nagtatrapik sa lansangan, ang mga sundalo at pulis na nakaantabay, ang naghahanda at nagluluto ng mga kakainin sa magdamag, ang mga tao sa evacuation center, at marami pang iba.

Kasama rin diyan ang ating mga kasama sa media na linalagare ang mga assignment na itinatawag sa kanila ng newsdesk na hindi iniisip ang sariling kapakanan.

Ngayon na panandaliang dumaan ang panganib dulot ng bagyo at habagat, mainam sana na hanapan natin ng pa­raan kung paano natin pasasalamatan ang mga bayaning ito – na itinaya ang kaligtasan ng kanilang mga mahal sa buhay para makasama ng karamihan ang kanilang pamilya sa mga pinaka-kritikal na oras ng bagyo.

Sa amin sa Marikina, personal na nakatutok sa kaganapan ang City Administrator na si Ryan Salvador at mga kababayan namin na bumubuo ng Marikina City Rescue 161 tulad ni Citas De Vera, ang MCDRRMO, si Lou Navarro at mga kasama namin dati sa Marikina PIO, Colonel Josef at mga tao niya sa OPSS, si Engr. Ken Sueno at mga tauhan ng Engineering Dept., atbp.

Maraming, maraming salamat po sa inyong lahat sa buong Pilipinas! (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

MAY PAG-ASA PA ANG PILIPINAS

GO FOR GOLD final

NAPAKASIMPLENG solusyon pero epektibo!

Dapat bigyan ng medalya kung sinoman ang nakaisip na gawing one-way west bound ang Mahogany para sa mga sasakyang papuntang Nasugbu at one-way east bound ang Tagaytay-Nasugbu highway ang papuntang Tagaytay Rotonda.

Wala nang traffic! Kahit pa kasagsagan ng tanghalian ng Linggo na maraming pauwi ng Maynila galing Batangas.

Mabuti na lang at maraming perpendicular na kalye na nagdurugtong sa Mahogany at sa Highway. Sa ganitong paraan, di gaano kaistorbo para sa motorista ang pagkaka-convert bilang one-way ng parte ng Tagaytay na ito.

Bakit ngayon lang ito naisip? Ilang taon din tayong naparusahan ng usad-pagong na traffic tuwing nasa Tagaytay. Kahit ang mga pauwi lang ng Maynila galing Batangas via Tagaytay. Parusa talaga ang bahaging ito ng highway.

Kaya, kung sino ka man, maraming salamat sa ginawa ninyong solusyon dahil naibsan ang paghihirap ng daang libong motorista at mananakay.

DILG Usec Jonathan Malaya, paki parating na lang po kay Mayor Agnes Tolentino ng Tagaytay ang aming pagbati at pasasalamat sa inisyatibang ito. Sana maparangalan kung sino man ang nakaisip nito.

Sa Maynila naman, nagulantang ang buong bansa sa ginawa ni Mayor Isko Moreno na mga pagbabago.

Posible pala?!

Namangha ang lahat … except si Erap. Kaya naman pala?!

Hindi mo naman masisisi ang mga Pilipino sa pag-iisip ng ganun kasi ilang dekada rin namang lugmok ang Maynila. Kumbaga, taken for granted na ng lahat na wala nang pag-asa ang Maynila.

Buti na lang, na-activate ulit ni Yorme Isko si City Engineer Armando Andres na very capable sa ongoing clean-up at redevelopment na ginagawa nila ngayon sa Maynila. Si Andres ay City Engineer nung panahon pa nina Mayor Fred Lim at Lito Atienza. Siya ang  nanguna sa pedestrianization sa Avenida, Rizal nung panahon ni Atienza.

Dapat nating ipagpasalamat at ipagdasal ang success ni Isko kasi naipakita niya at napatunayan na hindi kailangang magmura, magpapatay, magpakulong ng oposisyon, alipustain ang Diyos, awayin ang simbahan, at iba pang asal sanggano at walang modo para makamit ang pinangakong pagbabago at mas maayos na pamumuhay.

Ito ang obserbasyon ni Gerry Gabriel na isang Isko … Iskolar ng Bayan, mula high school hanggang magtapos sa UP Diliman.

Para kay Gabriel, pareho ang profile ni Isko at ni Duterte – pareho silang rough, at hindi miyembro ng alta sosyedad. Mas, llamado pa nga si Isko dahil galing talaga sa hirap. Ngunit, magaling talaga ang Diyos. Dahil sa pamamagitan ni Isko, napapakita niya na hindi kailangan ang lahat ng kinakatawan ng isang sanggano para lang mapatupad ang isang mahusay at progresibong pamayanan.

Kung tutuusin, si Isko pa nga ang may dahilan magmura, atbp. dahil sa kanyang pinagmulan. Pero siya pa ang maayos ang pag-iisip at pangungusap sa kanyang pagpapatupad ng batas.

May pag-asa pa ang ating bansang Pilipinas.

Sana magparamdam na rin si Vico Sotto na produkto ng Ateneo School of Government.  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

DEPRESSION KILLS IF YOU ALLOW IT TO

GO FOR GOLD final

WARI ko, mas marami ang nagpapakamatay ngayon kung ikukumpara sa panahon namin.

Ano ba meron sa henerasyon ngayon at mas marami ang nabibiktima ng matinding kalungkutan? Bakit napakadali nilang sumuko sa buhay? Bakit napakababa ng tingin nila sa halaga ng buhay?

Kung tingin mo na ikaw ay may depression, komunsulta agad sa doktor o medical expert.

Hindi ko alam kung ano ang paliwanag ng mga doktor o psychiatrist tungkol sa depression at ano ang ugat nito.

Pero iisa ang alam ko na totoo. Na merong uri ng depression na galing sa demonyo. Ang ibig kong sabihin ay ito ay isang uri ng spiritual oppression.

Malaki ang impluwensiya ng evil spirits sa anomang negatibong emosyon o pakiramdam hinggil dito. Para kang binubulungan ng demonyo na wala kang kuwentang tao. Dahil dito, napakababa ng tingin mo sa sarili mo. Very low self worth.

So kaunting problema lang, suko ka na. Ginagatungan mo pa ito ng self-pity – na kawawa ka naman. Ang huling hantu¬ngan, pati sa buhay tuloy – suko ka na rin.

Huwag kang magpapadala rito. Believe in yourself! Lahat tayo ay may strengths at weaknesses. So embrace your strengths at baguhin mo ang tingin mo sa iyong sarili. Love yourself!

“Learning to love yourself is the greatest love of all,” ika nga ng isang awit ni Whitney Houston.

Mag-isip ng mga tao o bagay na worth living for. Tulad ng isang anak, o asawa. Isipin mo naman ang mangyayari sa buhay nila kapag wala ka na.

Spend more time with your family. Sila ang first line of defense mo. Malaki maitutulong nila sa iyo.

Do not dwell on the depression. Imbes na isipin at ikuwento na may pinag¬daraanan kang matinding kalungkutan… labanan mo ito. Mas lalo mong isipin na depressed ka, mas lalo kang lalamunin nito. Naiintindihan ko na isang paraan ito para makuha mo ang simpatya ng tao, pero delikado ito. Hindi ka conscious pero kadalasan ay yan ang dahilan.

Totoo na nakatutulong na pag-usapan o ikuwento ang problema sa ibang tao. Ngunit kapag depression ang pinag-uusapan, puwede itong mag-backfire.

By dwelling on it, you are feeding the devil and giving him a stronger influence over your life. Lalo tuloy syang nagiging arogante at mas napaniniwala mo siya na pwede na niyang gawin ang gusto niya sa buhay mo.

Resist the devil and command him, in the name of Jesus, to leave you alone.

Mabuti siguro na kapag meron kang depression at wala ka nang matakbuhan na iba … subukan mong kausapin ang inyong parish priest. O kaya, magtanong ka kung meron exorcist priest o pari sa deliverance ministry.

Tulad ng sinasabi ko madalas — kung spiritu¬wal ang problema, spirituwal din ang solusyon.  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

BCDA PROMOTES INCLUSIVE DEVELOPMENT

GO FOR GOLD final

ANG sarap naman ng trabaho ni Lani Barlongay-Macasaet ng Bases Conversion and Development Authority (BCDA)!

Si Macasaet ay Assistant Vice President for Corporate Communications ng BCDA.

Mapalad siya kasi mahuhusay ang nagiging head ng BCDA, mula kay Atty. Arnel Paciano Casanova hanggang ngayon kay Vivencio B. Dizon na siyang president at CEO. Parehong napakabata nina Casanova at Dizon. Mga visionaries at action man pa!

Para sa aming government communicators or Public Information Officers, mas madali ang trabaho kung magaling ang aming mga boss – Agency Head, Department Secretary, or Mayors. Tulad na lang ni Mayor Isko ng Maynila na milya-milya ang media exposure dahil sa mahusay na messaging at imaging ng kanyang mga programa.

Sa kaso ni Macasaet, mapalad siya dahil may continuity ang pagiging dynamic ng kanyang ahensyang kinabibilangan.

Yung dating Clark Green City ay New Clark City na ngayon. Dito yung binabalak na Administrative Center ng gobyerno ala Putra Jaya ng Malaysia. Ang konsepto ay lahat ng government agencies at offices ay ililipat sa Clark para ma-decongest ang Metro Manila. Kung mangyayari yon, yung libu-libong tao na may transaksyon sa gobyerno araw-araw ay sa Pampanga na pupunta so mababawasan ang mga tao at sasakyan na gumagamit ng mga kalsada at public transport sa Maynila.

Successful ang Putra Jaya sa Malaysia. Maganda. Malinis. Maaliwalas.

Pero napansin ko na mas malapit ito sa Kuala Lumpur kaysa sa New Clark City sa Metro Manila. Wari ko ang distansya niya ay parang Malolos, Bulacan lang.

Maayos ang urban planning ng Putra Jaya dahil kumpleto ang housing at recreational facilities para sa lahat ng empleyado at opisyal ng pamahalaan. At ganyan din naman ang plano para sa New Clark City.

Nauna na nga sila Secretary Arthur Tugade at Director Goddes Hope Oliveros-Libiran ng Department of Transportation sa paglipat ng kanilang opisina sa New Clark City.

Sana naman marami pang sumunod na ahensya hanggang lahat na ay andun sa bagong Administrative Capital ng Pilipinas.

Marami kasi ang matutulungan at mabibigyan ng hanapbuhay sa relokasyon na ito.

Pangunahin na ang ating mga Indigenous Peoples (IP), ang mga Aetas sa gitnang Luzon.

Isa na riyan si Jaymar Tiglao ng Sitio Kalangitan na nagsabing mas productive at maginhawa ang buhay nila dahil sa trabaho mula sa BCDA. Di na nila kailangan magtanim ng kamote para mabuhay. Bayad na lahat ng utang nila sa suking tindahan.

Marami sa kanila ang nakabili ng motorsiklo.

“Maaga na natutulog ang mga tao dahil maaga na sila nagigising para pumasok. Nawala na ang mga tambay sa aming lugar,” sabi ni Tiglao.

Ganun din naman ang kuwento ni Reynaldo Medrano na isang chieftain ng Sitio

Kalangitan, “Nagpapasalamat kami dahil lahat ng pwedeng magtrabaho, nandoon sila sa New Clark City. Sa akin kasing karanasan, ang magsasaka ay laging bagsak.”

“Yung mga kababayan ko sa Kalangitan, masaya kami sa nakikita namin na nandyan sila nagtatrabaho at kumikita. May trabaho, may maayos na daan, at masaya ang bawat pamilya dahil may pagkain yung mga bata,” sabi naman ni Bayani Sumawang na isang Aeta tribal leader at dating commissioner ng National Commission on Indigenous People (NCIP).

Masaya at tahimik ang komunidad dahil sa benepisyong hatid ng proyekto ng BCDA.

Lagi ring may dayalogo ang BCDA sa NCIP at mga komunidad para ipaliwanag ang mga mangyayari pa sa mga darating na araw.

Suwerte mo talaga, Lani, ang galing ng BCDA!  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

HINDI AUTOMATIC NA LANGIT ANG PUNTA NG PATAY

GO FOR GOLD final

LAHAT tayo ay nakararanas ng dalamhati dulot ng namatay na mahal natin sa buhay. At karamihan sa atin ay nagkakamali sa pag- aakalang nasa langit agad ang namatay na­ting kamag-anak o kaibigan.

“Condolence, masa­ya na siya sa langit,” ito ang madalas nating marinig sa mga lamayan. Kahit pa saang lugar na may namatayan.

Ngunit, teka … hindi po totoo yon. Hindi po automatic na sa langit ang punta ng kaluluwa … kahit pa magulang natin ito o asawa o kapatid.

Depende po yan kung papaano siya namuhay sa mundo.

Maraming patotoo tungkol dito hindi lang sa Bibliya, sa mga visio­nary ng Fatima, at kahit sa mga nag-near-death experience.

Suwerte yung mga maka-Diyos at matiti­nong tao. Kapag sila ay namatay, napakaganda ng kanilang mae-ekspiriyensa. Napakasarap ng kanilang pakiramdam at nag-uumapaw ang kapanatagan. Habang lumalayo sila sa kanilang katawan at lumulutang pataas, ay exponential ang feeling of peace na kanilang nararamdaman. Habang palayo nang palayo, pasarap nang pasarap ang nararamdaman sa kanilang kalooban. Maliwanag at misty ang paligid na tila ikaw ay nasa ulap. At kung ano ang iyong iniisip, ay may sumasagot sa iyo pero hindi verbal o oral kundi parang sa isip kayo nag-uusap. Reassuring ang mensahe.

Kabaliktaran naman ang nararamdaman ng mga may matinding kasalanan o mortal sin. Pababa ang biyahe at napakadilim ng kapaligiran. Nakatatakot at pakiramdam ng kahihiyan at pangamba ang kanilang nararamdaman. Patindi nang patindi ang bigat ng kalooban habang bumababa na tila nasa isang elevator pababa ng basement.

“Naririnig ko ang boses ng lolo kong matagal nang namatay. Tina­tawag pangalan ko. At ha­bang palalim nang pa­lalim ang punta ko pababa — padilim nang padilim at palakas nang palakas ang boses ng lolo ko. Nakatatakot!,” ito ang kuwento ni Susan, na isang minutong clinically-dead after niyang magbigti sa kanyang kuwarto sa Pasig.

Mabuti na lang at nagpapa-renovate ang kanyang biyenan na si Dante noon at nakita siyang nakabitay kaya’t naibaba siya at nabigyan ng mouth-to-mouth resuscitation ng karpinterong si Daniel.

So, hindi po automa­tic na biyaheng langit ang mga namamatay. Ang iba ay sa la­ngit. Ang iba ay sa purgatoryo. At ang iba naman ay sa impiyerno.

Mabuti na ma-realize natin ito. Bakit?

Bihira na kasi ang mga nagpapa-Misa ngayon sa mga burol. Or ang pagdarasal ng taimtim para sa mga namatay. Kadalasan ay kainan at kuwentuhan na lang ang nangyayari sa mga lamay ng patay. Kaunti na lamang ang nagda­rasal para sa mga kamamatay lang na kaluluwa.

Eh, di mas lalo na sa mga kaluluwa ng mga matagal nang namatay!

Dasal pa naman ang pinaka-kailangan ng mga kaluluwa, lalo na ang mga nasa purgatoryo.

Kaya, delikado at hindi mabuti na akala natin lahat ng namamatay ay sa langit ang punta. Ganun kasi ang ating mentalidad kapag nakikiramay sa namatayan or nagko-comfort ng kakilala nating namatayan.

Ang nangyayari tuloy ay hindi na sila naipagdarasal after nilang mailibing.

Kailangan na magi­sing tayo sa katotohanan. Nang sa gayon ay maipagdasal naman natin ang mga nangangailangan ng dasal … lalo na ang ating mga mahal sa buhay.

Mabuti na lang nga sa Bacolod, may isang Facebook page “Devotion to Holy Souls” na ipinagdarasal ang mga kaluluwa at mga kamamatay lamang. Sayang nga at Closed Group ito. Sana gawin na itong open o public group para mas maraming makidasal para sa mga kaluluwa – lalo na yung mga walang nagdarasal para sa kanila.

Sana, maging kaugalian na natin na ipagdasal ang mga kaluluwa sa purgatoryo kahit hindi Nobyembre.  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

SARI-SARI STORE MENTALITY

GO FOR GOLD final

SAKIT na nating mga Filipino ang tinatawag na sari-sari store mentality.

Ito yung … kung ano ang kumikitang negosyo sa komunidad, ganun din ang papasukin na negosyo ng mga kapitbahay.

Masdan ninyo, dahil malakas ang benta ng tindahan nila Ate Ofelia sa kanto, ganun na rin ang papasukin na negosyo ng mga kapitbahay niyang sila Aling Monang, atbp. O, hindi ba?

Sa kalye nyo na lang, ilan ang sari-sari store diyan na magkakatabi o magkahilera?

Di ba nila naisip na sa pagtatayo nila ng tindahan na magkakalapit ay pinapatay nila ang pagkakakitaan nilang lahat? Natural pag kakaunti ang mga customer at marami ang bibilhan nilang tindahan, hindi sapat ang kikitain ng bawat tindahan para kumita at lumago.

Pinoy na pinoy talaga. Parang isang uri rin ng crab mentality. Dahil, lahat damay. Lahat babagsak at malulugi.

Saan ba natin nakuha ang ganyang masamang pag-uugali?

Naalala nyo ba nung mauso ang lechon manok dahil sa Andoks? Marami rin ang nagtayo ng lechon manok sa kani-kanilang neighborhood. Eh, di sandali lang at marami rin ang nagsara.

Ganyan din ang nangyari sa shawarma. Di po ba?

Ngayon malinaw na sa inyo ang pattern. Iwasan po natin ang ganitong masamang ugali dahil lahat tayo apektado. Lahat tayo talo.

Kaya ang payo ko sa mga nais magtayo ng negosyo, wag po natin gayahin ang kung ano ang uso at kumikita na negosyo sa kasalukuyan. Matutulad lang tayo sa karamihan sa mga kababayan natin na napariwara at nalustay ang pinag-ipunang pera.

Hindi po dahil kumita si kumare o ang kapitbahay natin sa ganitong negosyo ay kikita rin tayo.

Sabi nga ni dating MMDA chairman Bayani “BF” Fernando, napakaliit ng success rate ng mga pumapasok sa negos­yo. Halos 95% daw ang failure rate. Kaya nga ang payo niya sa mga residente ng Marikina nuon ay mamasukan na lang kayo at maging empleyado.

Ito naman ay opposite ng GO NEGOSYO! advocacy na marami namang natulungan na umangat sa buhay mula sa ating mga OFW, reti­rees, etc.

Sana makatulong itong tips para tumaas ang tsansa ninyo na ma­ging successful sa negosyo:

  1. Alamin kung anong produkto o serbisyo ang mataas ang demand ngunit kakaunti naman ang nagsusupply sa lugar o trade area na inyong balak pagtayuan ng negosyo.
  2. Sapat ba ang dami ng potential customers sa inyong lugar?
  3. Mas mabuti kung ang pasukin ninyong negosyo ay malapit sa inyong puso. Yung tila ba enjoy kayong gawin ito kahit hindi kayo bayaran. Ganun din kung maga­ling kayo sa linyang ito at natural lang ito sa inyo. Marami sa mga nalugi ay dahil pinasok nila ang isang negosyo na wala silang kaalam-alam at walang ka-interes-interes.
  4. Napaka-importante ng lokasyon sa negosyo. Dapat strategic at sentro sa maraming tao at very accessible, madaling puntahan.
  5. Gawan nyo ng pa­raan para ipaalam sa mga potential customers ninyo na meron kayong ganung produkto o serbisyo. Importante ito. Dahil kahit na gaano kaganda ang iyong produkto o serbisyo, kung walang may alam or hindi ito alam ng tao … bale wala rin.
  6. Gawin ninyong mas madali para sa customer na magdesisyon na bumili o tumangkilik sa inyo. At gawin nyo ring mas madali para madeliver nyo ito sa kanila.
  7. Pumili ng mga tapat at maabilidad na empleyado at tratuhin sila ng mabuti para pagmalasakitan nila ang inyong negosyo o kumpanya.

Ilan lamang ito sa mga payong pang negosyo. Sana nakatulong ito kahit paano.  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

ANG MAMATAY NANG DAHIL SA ‘YO

GO FOR GOLD final

ILANG tao na ba ang namatay dahil sa pag-overtake nang alanganin sa mga highway sa probinsya?

Ilan pa ba ang mamamatay dahil lamang ayaw tumabi ng mga tricycle or motorsiklo sa mga pangunahing lansa­ngan sa buong bansa.

Napakarami nang nagrereklamo dahil sa nakamamatay na gawaing ito ng mga tricycle driver o mga nakamotor. Matigas talaga ang mukha ng mga ito. Kahit pa maayos ang pagkakabusina or nakaririnding sunod-sunod na busina, bihira sa kanila ang tumatabi sa right lane.

Akala ko nuon, dahil sa dami ng road widening projects ni DPWH Sec. Rogelio Singson nung panahon ni President Noynoy ay mababawasan na ang insidente ng mga pasaway na driver ng tricycle o motor sa gitna ng mga highway kasi meron na silang matatabihan na lane sa kanan.

Jusko, Lord! Hindi matinag-tinag sa pagkabagal-bagal na andar ng tricycle sa gitna ng highway!

Ang dami niyan! Hindi lamang sa Romulo Highway mula Tarlac City – Sta. Ignacia – Camiling – San Clemente – Mangatarem – Aguilar – Bugallon – Labrador – Sual – at Alaminos. Pati sa kabuuan ng McArthur Highway lalo na sa Tarlac, Pangasinan, at La Union. Kaya tuloy tumatagal ang biyahe dahil sa traffic na dulot ng mga mabagal na tricyle sa mga highway natin.

Mantakin mo bang limang oras mula Balintawak hanggang Alaminos! Samantalang mga tatlong oras lang yan pag mada­ling araw at tulog pa ang mga tricycle driver. Yung biyahe nga sa Baguio kaya ng tatlong oras lang dahil sa NLEx-SCTEx-TPLEx. Pero dahil may sampung kilometro ka pang bubunuin mula Pozzorubio, Sison at Rosario … inaabot pa ng dagdag na isang oras dahil sa mga tricycle sa lansangan.

Hindi lang sa norte laganap ang ganitong mga pasaway. Pati sa Calabarzon region, problema rin ito ng mga motorista.

Marami tuloy ang umo-overtake sa kanan imbes na sa kaliwa. Mas delikado ito dahil madalas hindi nakikita ng nasa unahan ang umo-overtake sa kanan. Maari ring sumalpok sa nakaparadang trak o naglalakad na tao ang umo-overtake.

Ano sa palagay nyo? Ano ang dahilan ng ganitong gawain at mentalidad ng mga taga probinsya?

Nagtanong ako sa mga tricycle driver o mga nagmamaneho ng motorsiklo kung bakit gustong-gusto nila sa gitna ng kalsada?

Marami ang nagsabi na nakasanayan na nila. Meron din kesyo daw tagaroon sila at dapat daw yung mga dayo ang mag-adjust. Ilan din ang nagsabi na matagtag ang ride sa sementadong kalsada kaysa sa aspalto. Sa iba, mahirap pa yung palipat-lipat ng lane kasi maraming obs­tructions sa lane sa kanan.

Maganda na aralin ang tunay na dahilan nito para naman masolusyonan na ito once and for all.

Marami na sanang natuwa sa pag-anunsyo ni DILG Sec. Eduardo Año nung Oktubre na ipinag-utos niya sa mga mayor ang mahigpit na pagpapatupad ng ban laban sa mga tricyle at pedicabs sa national highways. Hanggang salita lang pala. Walang follow thru. Wala ring mayor na nagpatupad.

Actually, matagal na itong ban na ito. 2007 pa! Nakasaad ito sa Memorandum Circular 2007-01.

Ilan pa ba ang kailangan mamatay bago umaksyon ang DILG at ang mga mayor?

Patulong naman please, Asec Jonathan Malaya.  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

AIRBNB, ‘DI PWEDENG IPAGBAWAL NG ASOSASYON

GO FOR GOLD final

GINIGIPIT ba kayo ng inyong condo association sa pagpapa-upa ninyo sa mga transients via Airbnb, booking.com, Agoda Homes, atbp.?

Well, as long as walang prohibition sa inyong Master Deed with Declaration of Restrictions … hindi nila kayo puwedeng pagbawalan.

Ngunit, ibang usapan kung nakasaad sa inyong Master Deed na bawal itong iparenta sa transients.

Pero, kung House Rules lang o board resolution, hindi ito puwedeng manaig sa inyong karapatan sa inyong pag-aari.

‘Yan ang nakasaad sa Legal Opinion ng Housing and Land Use Regulatory Board (HLURB) nung Disyembre 21, 2017 ayon sa Director ng Legal Services Group ng HLURB na si Atty. Cesar A. Manuel, MNSA.

“A registered condominium unit/lot owner/lawful possessor thereof has the right to rent out his or her property absent any express prohibition or restriction in the master deed with declaration of restrictions in case of condominium project and a deed of restrictions as stipulated in the contract to sell or in the title of the property itself in case of subdivision project,” sabi ni Manuel sa kanyang opinion.

Dagdag pa niya, “As the registered owner, he or she has the right to the possession of the property, which is one of the attributes of ownership. Possession, under the law, is the holding of a thing or the enjoyment of a right. Parenthetically, and in answer to the issue at hand.”

Ang isyu na hinain natin sa HLURB nuon ay “Whether a Homeowner/s Association or Condominium Corporation/Association can prevent owners from renting out homes or units to transients, balikbayan, tourist on short term basis?”

Malinaw rito na saklaw rin nito ang Homeowners Associations sa mga exclusive village o subdibisyon.

Paliwanag pa ni Manuel, “At the outset, under Article 428 of the Civil Code of the Philippines it is provided that: The owner has the right to enjoy and dispose of a thing, without other limitations than those established by law.”

So, para sa mga reader na nagreklamo tungkol sa panggigipit ng kanilang asosasyon, hindi po kayo pwedeng pagbawalan kung hindi ito pinagbabawal sa inyong Master Deed. Malinaw po yan. Pwede nyo itong paupahan sa mga guest nyo sa Airbnb, atbp.

Ito rin ang payo ni outgoing Mayor Mauricio Domogan, “Hindi kayo pwedeng pagbawalan. Karapatan nyo yan. Huwag nyo sundin ang iligal na utos ng inyong asosasyon. Ituloy nyo lang ang pagpapaupa ninyo.”

Paano kung harangin ang inyong guests at hindi papasukin?

“Idemanda ninyo! With damages!” giit pa ni Domogan.

Paano kung utusan ang security guards na huwag patuluyin ang guests?

“Isama nyo rin ang security agency sa demanda. Humingi kayo ng danyos. Nasa Civil Code yan,” pagtatapos ni Domogan.

Kaya panawagan sa mga asosasyon at security guards, huwag ninyong gipitin ang karapatan ng mga may-ari sa kanilang bahay o condo unit kundi mananagot kayo sa batas! (GO FOR GOLD / Paul Sison)

Please follow and like us:
Read More

REY, RADING, HESER AT LARRY

GO FOR GOLD final

HINDI biro ang mahiwalay sa pamilya. Lalo na sa panahon na may problema ka.

Ngunit ganyan ang dinaranas araw-araw ng higit 2 milyong Pilipino na kung tawagin natin ay OFW o Overseas Filipino Workers.

Masuwerte tayo rito sa Pilipinas kasi andito ang ating mga mahal sa buhay kapag tayo ay may problema at nangangailangan ng lakas, motivation, o paggagabay. Ika nga, may support mechanism tayong matatakbuhan kapag may pinagdaraanan.

‘Yang 2.3 million na yan ay bilang ng documented OFWs nung 2018. So, alam natin na mas malaki pa ang bilang na ‘yan dahil marami pa ang TNT o tago nang tago.

Mahigit kalahati o 53.7% ay babae, at 46.3% lang ang lalaki.

37.6% ay domestic helpers at cleaners sa mga hotel at opisina. 18% ang service at sales. 13.7% ay nagtatrabaho sa mga planta bilang machine operators o assemblers. 11.4% ay craft at related trade workers. 8.7% ay working professionals. 5.8% technicians atbp. 3.4% clerical support. 1.1% ang managerial positions. At 0.4% lang ang sa skilled agricultural, forestry and fishery workers.

57.1% ang nasa Middle East. 18.1% ang nasa East Asia: Hongkong, Japan, Taiwan, China, South Korea. 9.5% ang nasa Southeast Asia. 6.4% sa Europe. 5.4% sa North and South America. 1.6% Australia. At 1.1% sa Africa.

Ang mga datos na yan ay kinalap ng Businessworld researchers na sina Joechebed Gonzales at Lourdes Pilar. Ang source nila ay ang Philippine Statistics Authority.

Naaalala nyo pa ba ang pelikulang “Anak” nina Vilma Santos at Claudine Barreto nung taong 2000? Dun mo makikita ang masamang epekto ng social dislocation. At ‘yan ay dinaranas ng halos lahat ng mga kapwa nating Pilipino na nagtatrabaho abroad.

Taas ang kamay ng mga naghiwalay ang mag-asawa o magulang dahil sa ang isa ay nagtatrabaho sa ibang bansa. Ilan sa inyo ang nagrebelde at di nagtapos sa pag-aaral? Ilan ang nagwaldas ng remittance na pinadadala ng asawa at nakikiapid sa kumare o kumpare? Meron pa nga riyan na sa ibang babae nagpapadala ng mga balikbayan box na panay imported, pero sa tunay na asawa … wala ni isang kusing.

Matinding sakripisyo po talaga ang mawalay sa pamilya. Biro mo, hindi ka na kilala ng anak mo pagbalik mo dahil wala ka nung formative years niya?!

Ang oras na hindi mo kasama ang mga mahal mo sa buhay ay hindi mo na maibabalik. Bayaran ka man ng limpak-limpak, di mo pa rin mababawi ang mga panahon na wala ka sa pamilya mo.

Saludo ako sa inyong mga nagtatrabaho sa ibang bansa para lamang itaguyod ang inyong pamilya!

Kaya kapag umuuwi rito sa Pilipinas mula sa Yiwu, China ang aming mga Qua­lity Control Inspectors na sina RADING VALDERRAMA, REY FEBRER, HESER BERNARDO, at LARRY MACATIAG … binibigyan ko talaga sila ng oras at importansiya. Dahil ibang lebel ng malasakit ang iwanan ang pamilya para magtrabaho abroad.

Sana, ganoon din ang isukli ninyo sa mga mahal n’yo sa buhay na mga OFW. Iparamdam n’yo sana sa kanila na naa-appreciate ninyo ang kanilang sakripisyo para sa inyong pamilya.  (GO FOR GOLD / PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

HOW A HIGHLY MOTIVATED WORK FORCE CAN MOVE MOUNTAINS

GO FOR GOLD final

“PAANO nyo nagawa ang 15% sales growth? Eh 4% lang ang average growth for the previous decades based on historical sales?”

Ayan ang tanong sa akin ng isang taga ­McKenzie Consulting nung inaral nya ang aming financials sa isang ­kompanya na mina-manage ko bilang general manager.

2% of sales lang ang marketing budget namin at kulang pa kami ng stocks nung taon na yon. Pero na times 5 pa rin namin ang previous year’s growth na 3%!

“Our employees are responsible for that. From survival mode, they began to hope and sacrifice for the company once again,” ang sagot ko.

Ano pa kaya kung may marketing budget kami at may right stocks at the right time? Eh, di baka more than 30% growth pa?!

Ganyan kahalaga at kalakas ang impact ng mga empleyado na well-motivated. Ilang beses ko na ito na-witness at napatunayan sa higit 30 years kong nagpapatakbo ng organisasyon o kompanya.

Kaya akmang-akma ang GO FOR GOLD advocacy campaign na ni-launch namin para sa aming brands nung unang taon ko sa kompanya.

Two-pronged ang mensahe nitong GO FOR GOLD. Una, Go for gold … do your best! Anoman ang katayuan mo sa buhay, do your best! Atleta ka? Be the best athlete that you can be. Estudyante ka? Be the best student that you can be. Ganun din kahit ano ka pa. Traffic enforcer, janitor, clerk, etc. Go for gold! Do your best. Nadapa ka? Bangon! Kumbaga, positive values ang nais naming ma-inculcate sa tao.

Ang pangalawang mensahe, GO FOR GOLD! Go for GOLDTOE! Ibig sabihin, go for quality! Masyado kasing price conscious ang mamimiling Pilipino kaya tuloy parati na lang “pwede na” ang mentalidad natin.

Ngayon, para ­maging epektibo itong kampanya na ito, kailangan namin simulan sa loob ng kompanya ang call-to-action na ito bago namin dalhin ang mensaheng ito sa labas — sa aming mga customer.

Kaya minabuti namin na klaro muna ang mensahe  ng  Go  For  Gold  advocacy naming ito sa aming mga kasama sa trabaho sa opisina, bago pati na rin sa mga frontliner namin sa mga tindahan. Kailangan naming isabuhay ito. ­Dapat kami ang mauna sa pag  “do  your best, be your best!” We have to start from within our ranks  before  we  radiate  outwards.

Sinimulan namin ito sa pamamagitan ng mga early morning prayers, inspirational talks at anecdotes tuwing Lunes para sa mga empleyado sa head office.

Mula sa opisina, dinala namin ang mensahe sa mahigit 300 tindahan namin sa department stores, malls, atbp.

Importante na mapaliwanag sa mga promo girls namin kung ano ang Go for Gold! Kaya madalas kaming umiikot sa ­Luzon, Visayas at Mindanao ng ­aming National Sales Manager na si Jerry Mallari. Pati buong Metro Manila, ilang beses na namin nabisita ang mga promo girls ng Goldtoe at CityLady. Quarterly sa Metro Manila.

Malaking bagay sa kanila ang mga pagbisitang ito. They feel relevant. Iba kasi pag nabibisita sila ng mga taga head office sa puwesto nila. Iba raw ang pakiramdam na they exist.

May mga pagkukulang din kami sa aming mga kasama sa trabaho. Pero at least, ­pagdating dito sa palagiang pagbisita, pagpapasalamat, pagtapik sa balikat, at pagpapaalala ng GO FOR GOLD! … hindi kami nagkukulang.

Mapalad kami sa ­aming mga kasama sa trabaho dahil itong nakaraang 2018, biniyayaan na naman nila kami ng 23% sales growth!

Maraming salamat sa lahat ng aming frontliners sa department stores, back office ­support staff sa MIS, ­Accounting, ­Admin, ­Warehouse, atbp. (GO FOR GOLD / Paul Sison)

Please follow and like us:
Read More

TAMAAN SANA KAYO NG KIDLAT

GO FOR GOLD final

KAYO talaga …

Pati simbahan bina-black propaganda ninyo.

Pinalalabas ninyo na masama ang pagkakaroon ng Simbahang Katolika ng napakaraming lupain at maraming shares sa Bank of the Philippine Islands (BPI).

Imbes na pasalamatan ninyo sila dahil sa pagpapalago nila ng pera galing sa mga Katolikong mananampalataya, kukut­yain nyo pa?

Alam nyo ba na ang Catholic Church ang pinakamalaking charitable institution sa buong mundo?

Ang simbahang Katolika ang pinakamala­king non-governmental provider ng edukasyon at medical services sa mundo.

Ayon sa sinulat ni Dr. Jose Mario Bautista Ma­ximiano sa Inquirer, ang simbahan ay may pinatatakbo na 5,500 hospitals, 18,000 clinics, 16,000 homes para sa may edad at special needs. Mahigit sa kalahati nito (65%) ay matatagpuan sa mahihirap na bansa.

Giit pa ni Maximiano, bilyun-bilyong dolyares ang ginagastos ng Caritas para sa mahihirap sa mundo. Idagdag mo pa raw ang charitable projects ng mahigit 200,000 parokya sa buong mundo at ang mga religious orders tulad ng Franciscans, Jesuits, Dominicans, Opus Dei, Vincentians, atbp.

Kitam?! Marami silang natutulungan na misyon o miyembro saanmang sulok ng mundo.

Saan naman nanggagaling ang perang pantustos nito?

Dahil sa astute financial management at sound investment fundamentals ng simbahan, napalaki nila ang gagapiyangot na nakokolekta sa mga parokya.

Imbes nga na gatasan nila o pilitin nila tayo na magbigay ng buwanang ikapu, sinisiguro nila na nasa mabuting kamay ang bawat sentimong ibigay mo tuwing Offertory.

Dapat nga matuwa ka rito. Biro mo, sa Katoliko lang ang walang pilitan sa pagbigay ng tithes o collection sa Misa. Yung iba nga, fixed na 10% ang minimum. Mas higit pa dun sa iba. Ika nga, pabarya-barya lang sa atin at wala pang sapilitan, madali mong husgahan ang ating pananam­palataya dahil lamang sa nababasa mo sa FB o social media?!

Ikaw naman kasi kung makapagkomento at share … wagas!

Ano ba mas masama? Yung nag-iinvest na maayos para di iniistorbo ang parokyano? O maya’t maya ay hihingan ka ng malaking halaga?

Pasalamat dapat tayo na magaling humawak at magpalago ng pera ang ating simbahan. Hindi nga lang niya pinangangalandakan ang kanyang ginagawa sa apat na sulok ng daigdig.

Natural na uurutin kayo ng bayarang trolls para magalit kayo sa simbahan at mga kaparian. Kayo naman, hindi ba obvious na sunud- sunod ang isyu na pinupukol sa simbahan? Alam naman kasi nila kapag nakinig ang mga tao sa kanilang mga Obispo at kaparian, tapos na ang boxing para sa mga naghahari-harian.

Kita nyo naman. Sustained ang attacks against the church.

Eh bakit naman kayo nagpapadala? Timbangin nyo naman sana bago kayo magpadala sa agos.  (GO FOR GOLD /  PAUL SISON)

Please follow and like us:
Read More

DEBOSYON KAY SAINT JOSEPH

GO FOR GOLD final

KUNG nagawa mo na ang lahat, at wala ka nang ibang matakbuhan … bakit di mo subukan magdebosyon kay San Jose? Kapistahan ni Saint Joseph tuwing March 19. Sino ba si San Jose?

Alam naman ng lahat na siya ang Foster Father ni Hesus. Hindi biro itong papel na ginampanan niya sa plano ng Diyos. Dahil nung naghanap ang Ama ng gagabay at magpo-provide para sa Holy Family – si Hesus at Mahal na Ina – si Jose ang kanyang napili.

Kahit ikaw, kung para sa sarili mong mag-ina, sisiguraduhin mo na mahusay ang iyong pagbibilinan. Kaya’t para piliin n’ya si Jose, matinding karangalan iyon at indikasyon ng taas ng pagkatao ni Jose sa mata ng Diyos.

Kaya naman sa ating simbahang Katolika, siya ay tinatawag na Patron of Providers. Ano ibig sabihin nito?

Kung meron kang problema na may kinalaman sa pagpo-provide para sa iyong pamilya, negosyo, asosasyon, organisasyon, atbp… kay San Jose ka tumakbo para siya ang padrino mo sa kanyang anak na si Hesus. Bakit di mo subukan? Wala naman mawawala sa iyo.

Sabi nga ni Monsignor Josefino S. Ramirez, ang aking spiritual director na nag-introduce sa akin ng debosyon kay Saint Joseph, “Kapag bago ka palang sa debosyon – papadamahin ka ng Diyos. Panay answered prayers!” Natural, para lalo kang maengganyo sa bagong debosyon mo para lalo itong lumalim. Kaya kung ako ikaw, magdebosyon ka na kaagad. As in, now na! Sabi naman ni Monsi, saka naman darating ang pagsubok kapag matatag na ang iyong debosyon.

Pati pala ang mga tao sa simbahan, sa kanya humihingi ng tulong for intercession pag kailangan nila ng pera para pambili ng lote, pagpapatayo ng seminaryo, kumbento o simbahan, etc.

Si Mother Teresa ng Calcutta nga raw ay tinatalikod ang imahen ni Saint Joseph sa kanyang mesa pag matagal ang pagtugon n’ya sa kahilingan ng mga Sisters of Charity.

Literal na iniikot n’ya ang imahen para nakatalikod sa kanya – kumbaga ay nagtatampo. Kapag ganun daw ay agad-agad na sinasagot ng Diyos ang kanilang dasal.

At naniniwala sila na ito ay dahil sa pangungulit ni San Jose.

Mismo ngang si Monsi Pepe ay sa kanya lumalapit kapag may ¬pangangailangan na pondo para sa solicitation, atbp. Minsan pa raw ay nagdasal s’ya na bigyan s’ya ng sign ni Saint Joseph tungkol sa kanyang linalapit sa mahal na santo, at biglang may dumaan na taxi na San Jose ang nakapaskel sa pinto. Alam agad n’ya na answered prayer na ‘yon at hindi na s’ya nag-alala.

Ako mismo ay nabiyayaan at patuloy na nabibiyayaan ng grasya ng Panginoon mula nang simulan ko ang aking debosyon nung 1999 – 20 years na pala?!

Kasama ko ang His Watchful Servants sa meeting namin kay Monsi Pepe isang gabi sa Binondo Church, kung saan si Monsi ang parish priest at rector. Imbes na Jubilee Year 2000 ang pag-usapan, panay ang kuwento sa amin ni Monsi tungkol kay Saint Joseph at mga anecdotes n’ya na halong nakaka-inspire at nakakatawa.

Nasabi ko tuloy sa sarili ko, “Sige nga, Saint Joseph, mula ngayon magde-devotion ako sa iyo. Turuan mo ako ng tamang devotion. Turuan mo ako kung paano ang tamang pagiging provider sa aking pamilya.”

Ilang minuto lang, may nag-text sa akin na kakilala ko na may meeting daw kami sa Ford Pampanga sa San Fernando ng 10 a.m. At dun kami magkita sa bahay niya sa Loyola Subdivision ng 6:30 a.m.

Nasara ko ang contract to do a business plan for Ford Mindanao nung tanghali. Mula roon tumuloy ako sa meeting ko sa Ortigas Avenue at nasara ko ang contract para sa Marketing Plan ng Alemars Davao. At mula roon ay tumuloy ako sa Pasay Road para sa 4pm meeting ko with mga expats kung saan nasara ko rin ang contract para sa market research.

Tatlong bagong kliyente within 24 hours mula nung nagdesisyon ako na magdebosyon kay Saint Joseph! Ano pa ba ang kailangan n’yo para makumbinse kayo? (GO FOR GOLD /  Paul Sison)

Please follow and like us:
Read More